امیر ناصرالدین ابوالحسن خسرو بن امیر سیفالدین دهلوی مشهور به امیرخسرو هندوستان از شاعران و عارفان پارسیگوی و به نام شبه قاره است که در نیمۀ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری میزیسته. با همه طبع روان و مجموعههای نظم و نثری که از وی به جا مانده سبب شهرتش در ایران منظومههایی است که به تقلید از خمسه نظامی به رشته کشیده است. به باور سخنشناسان پارسی مطلع الانوار وی بهترین نظیرهای است که بر مخزن الاسرار نوشتهاند. امیر خسرو این منظومه را در بیست باب و با تقدیس خداوند، مناجات و نعت پیامبر آغاز کرده در هر فصل عنوانی اخلاقی و یا دینی انتخاب نموده و با آوردن فصلی در موضوع طرح شده مطلب را با حکایتی کوتاه به پایان رسانده است.